Tarasy z kostki brukowej, gresu i płyt

Taras z kostki przy domu przez cały rok przyjmuje wodę z dachu, rynien i nawiewanego deszczu. Jeżeli nawierzchnia nie ma spadku albo spada w złą stronę, woda stoi przy ścianie fundamentowej, wnika pod próg i zamarza w spoinach. Efekt widać po kilku sezonach: przebarwienia na cokole, odspojone płytki przy drzwiach, krzywe płyty na krawędzi.

Dlatego taras projektujemy od trzech punktów: poziomu progu drzwi tarasowych, kierunku odpływu wody i miejsca, gdzie taras styka się z ogrodem. Te trzy rzeczy ustalamy przed korytowaniem. Materiał – kostka, gres czy płyty – wynika z nich, a nie odwrotnie.

Każdy z tych materiałów sprawdza się na tarasie na gruncie, ale wymaga trochę innej konstrukcji.

Nawierzchnia tarasu powinna leżeć niżej niż próg drzwi – zwykle 2–5 cm, żeby woda z deszczu nawiewanego na szybę nie podchodziła pod uszczelkę. Spadek od elewacji przyjmujemy 1,5–2%, czyli 1,5–2 cm na każdy metr szerokości tarasu. Przy tarasie głębokości 4 m daje to 6–8 cm różnicy między krawędzią przy domu a krawędzią przy trawniku.

Przy ścianie domu zostawiamy szczelinę dylatacyjną i sprawdzamy, czy izolacja przeciwwilgociowa fundamentu kończy się powyżej nawierzchni. Jeżeli izolacja jest za nisko, mówimy o tym przed rozpoczęciem prac, bo podniesienie tarasu nad nią zamknie wodę przy murze. Woda spływająca z tarasu musi mieć dokąd odejść: do trawnika, rabaty, korytka odwodnienia liniowego albo drenażu.

Taras podniesiony ponad ogród kończy się stopniem, murkiem albo skarpą. Wykonujemy schody zewnętrzne z bloków, kostki lub gresu – z wysokością stopnia 15–17 cm, wygodną do chodzenia. Krawędzie tarasu zamykamy obrzeżem betonowym lub palisadą osadzoną w betonie; palisady pozwalają też zbudować podniesione donice i rabaty wzdłuż tarasu.

Obrzeże pełni tu tę samą funkcję co przy podjeździe: trzyma nawierzchnię, która pod ciężarem mebli ogrodowych i ludzi powoli rozsuwa się na boki. Na tarasie z kostki bez obrzeży pierwsze spoiny otwierają się zwykle przy krawędzi od strony trawnika.

Częsty przypadek w domach z lat 90. i 2000.: taras na wylewce betonowej, wyłożony płytkami na klej, z których co roku odpada kilka. Przyczyną jest zwykle brak spadku, brak izolacji pod płytkami i woda, która zamarza pod nimi. Przy renowacji tarasu skuwamy płytki, oceniamy wylewkę i spadek, a potem kładziemy nową nawierzchnię – często gres na wspornikach, który nie wymaga skuwania samej wylewki. Przykład takiego remontu pokazujemy w realizacji taras z gresu na starej wylewce.

Cena tarasu wynika głównie z tego, co trzeba zrobić pod nawierzchnią i przy jej krawędziach. Na wycenę wpływają czynniki z listy poniżej. Wyślij zdjęcia miejsca przy domu i wymiary – wycenę przygotujemy bezpłatnie.