Odwodnienie nawierzchni z kostki

Kostka betonowa i płyty praktycznie nie przepuszczają wody. Na podjeździe 80 m² ulewa dająca 20 mm deszczu to około 1,6 m³ wody, czyli 160 dziesięciolitrowych wiader. Ta woda pójdzie tam, gdzie jest najniżej. Jeśli najniżej jest próg garażu, ściana fundamentowa albo działka sąsiada, problem pojawi się przy pierwszej burzy.

Dlatego odwodnienie planujemy razem z nawierzchnią, a nie po niej. Najpierw sprawdzamy, gdzie woda może legalnie i technicznie odpłynąć: do trawnika, rabaty, studni chłonnej, skrzynek rozsączających, kanalizacji deszczowej (jeśli zarządca sieci wyda warunki). Prawo wodne zabrania kierowania wody opadowej na grunty sąsiednie ze szkodą dla nich – to także trzeba uwzględnić przy spadkach.

Spadek to pierwszy i najtańszy element odwodnienia. Na kostce przyjmujemy zwykle 1,5–2,5%, na płytach wielkoformatowych raczej 2%, bo duży format łatwiej zostawia płytkie kałuże.

Odwodnienie liniowe to korytko z rusztem osadzone w betonie, w poprzek kierunku spływu wody. Klasę obciążenia określa norma PN-EN 1433 i dobieramy ją do tego, co będzie po korytku jeździć:

Nie każda woda spływa po powierzchni. Na gliniastych gruntach, częstych w okolicach Warszawy, woda opadowa wsiąka powoli i zbiera się przy fundamentach. Drenaż wokół domu to perforowana rura w otulinie filtracyjnej, ułożona w obsypce ze żwiru płukanego owiniętej geowłókniną, ze spadkiem około 0,5–1% do studzienki zbiorczej.

Wodę z korytek, drenażu i rynien trzeba gdzieś oddać. Na działkach bez kanalizacji deszczowej stosujemy studnię chłonną albo skrzynki rozsączające, dobierając ich objętość do powierzchni dachu i nawierzchni oraz przepuszczalności gruntu. Na glinie rozsączanie bywa nieskuteczne – wtedy mówimy o tym otwarcie i szukamy innego odbiornika. Przykład pokazujemy w realizacji rozsączanie deszczówki z rynny. Wodę z tarasu opisujemy osobno na stronie odwodnienie tarasu.

Jeśli na gotowym podjeździe po deszczu stoi woda w jednym miejscu, zwykle nie trzeba rozbierać całości. Rozbieramy fragment, korygujemy podbudowę i podsypkę do właściwego spadku, a gdy samo wyprofilowanie nie wystarcza – wbudowujemy korytko liniowe lub wpust punktowy i łączymy je z odbiornikiem. Kostkę układamy z powrotem z tych samych elementów. Więcej o tym na stronie naprawa kostki brukowej.

Dach domu jednorodzinnego to często 150–200 m² powierzchni, z której woda zbiera się w czterech–sześciu rurach spustowych. Jeżeli rura kończy się kolanem nad kostką, cała ta woda wylewa się w jeden punkt: wypłukuje podsypkę, tworzy zagłębienie i zimą zamienia się w lód przy wejściu.

Przy budowie nawierzchni zawsze ustalamy, co dzieje się z rurami spustowymi. Najlepiej podłączyć je pod ziemią do studni chłonnej, skrzynek rozsączających lub kanalizacji deszczowej – wtedy nawierzchnia dostaje tylko wodę, która na nią spadła. Gdy podziemne podłączenie nie jest możliwe, przy rurze montujemy krótkie korytko liniowe lub rynienkę w kostce, która prowadzi wodę do trawnika. Dobrze jest też przewidzieć odstojnik lub osadnik przed studnią, żeby liście i piasek z dachu nie zamulały rozsączania.

Koszt odwodnienia wynika głównie z tego, jak daleko trzeba poprowadzić wodę i co jest na końcu tej drogi. Wyślij zdjęcia miejsc, gdzie stoi woda po deszczu – przygotujemy bezpłatną wycenę.